Како се поврзани e-APP, e-Apostille и e-Регистар?
Електронската програма e-APP на HCCH е модел за дигитална примена на Хашката конвенција. Таа има две компоненти што можат да се применуваат заедно или одделно: издавање и користење електронски апостили и работа на јавно достапни електронски регистри.
e-Apostille е самото уверение според Конвенцијата во дигитална форма, електронски потпишано од надлежниот орган. e-Регистарот не е втор апостил, туку систем за евиденција и проверка на веќе издадени уверенија. Поимите се поврзани, но не се заменливи.
Дали e-APP е една заедничка корисничка платформа?
e-APP не е единствена светска веб-страница на која сите подносители доставуваат документи. Тоа е меѓународна рамка и збир на добри практики; секоја држава и надлежен орган создава сопствена техничка услуга според националното право и својот документарен опфат.
Одреден портал може да обединува барање, плаќање, издавање, прием и проверка. Тие функции се дел од локалната реализација, а не автоматско правило на e-APP. Онлајн пребарувањето само по себе не значи дека истиот орган прифаќа електронски барања или издава e-Apostille.
Која е функцијата на e-Регистарот?
e-Регистарот чува податоци за апостили издадени од одреден надлежен орган и овозможува пребарување по број, датум, QR-код или друг идентификатор. Во него може да има хартиени и електронски апостили; формата на уверението и неговото запишување се различни својства.
Упатствата на HCCH за e-Регистри ја опишуваат онлајн проверката како начин да се потврди потеклото на апостилот. Напредните регистри можат да прикажат уверение, дигитален потпис и интегритет на датотеката, но не издаваат посебно уверение и не го заменуваат оригиналот.
Како се одвиваат издавањето и подоцнежната проверка?
Постапката започнува кај органот надлежен за видот на јавниот документ. По проверка на потписот, својството на потписникот и печатот, органот издава хартиен или електронски апостил и ги запишува неговите податоци. Барањето и издавањето се административни дејства; регистарот служи за подоцнежна доказна проверка.
Кај електронско уверение подносителот ја добива оригиналната потпишана датотека, а примателот одделно ги проверува дигиталниот потпис и записот. Кај хартиен апостил онлајн записот ги потврдува податоците на физичкото уверение. Во двата случаи резултатот мора да одговара на приложениот апостил.
Како се применуваат компонентите во Бугарија?
Актуелниот профил на бугарските органи во HCCH наведува дека НАЦИД ги применува двете компоненти за образовните и удостоверителните документи во својот опфат. Од 15 јуни 2020 година издава хартиени и електронски апостили и ги евидентира во напреден e-Регистар.
Министерството за правда, Министерството за надворешни работи и областните администрации водат регистри, но актуелната табела за примена на e-APP не ги наведува како издавачи на e-Apostille. Електронското издавање затоа зависи од документот и надлежниот орган.
Што докажува онлајн проверката, а што не?
Успешно пребарување во регистарот на НАЦИД или во регистар на друг орган потврдува дека тој орган издал апостил со наведените податоци. Кај дигитална датотека може да се проверат важноста на потписот во моментот на потпишување и отсуството на подоцнежни измени.
Проверката не ја удостоверува вистинитоста на содржината на основниот документ, не претвора скен во дигитален оригинал и не одлучува дали конкретен примател ќе го прифати документот по суштина. Таа не заменува потребен превод, доказ за актуелност или друга постапка надвор од потврдувањето на потеклото.
Кој систем е применлив и како помага Ла Фит Транс?
Практичниот пат зависи од издавачот, видот на документот, земјата на употреба и барањата на примателот. На пример, услугата на бугарското Министерство за правда за судски и нотарски акти не се дава онлајн, иако хартиените апостили можат да се проверат во електронски регистар.
Ла Фит Транс го определува надлежниот орган, достапната форма, регистарската проверка и потребниот превод или дополнително удостоверување. Во услугата за апостил барањето, издадениот оригинал и електронската справка се одделни чекори, без ветување одлука од странска институција.